Magazine Islamitische Staat

alshetware5

Dābiq, zo heet het tijdschrift van de Islamitische Staat. De voorkant lijkt een beetje op een filmposter, of die van een informatief tijdschrift. Vormgegeven met een krachtige foto.
In het magazine doen zich verschillende thema’s aan zoals ‘The Flood’ (de Zondvloed, het verhaal uit de Bijbel en Koran), ‘The Law of Allah’, ‘Remaining and Expanding’ en ook titels als ‘Just Terror’ en ‘Break The Cross’, komen voorbij. Naar eigen zeggen is het een tijdschrift dat draait om eenheid, waarheid, migratie, de heilige oorlog en gemeenschap. IS schetst zich als een organisatie dat overwinning na overwinning boekt. Met alle militaire strategieën, trots presenterend in de verschillende artikelen. Ook lees ik over mensen die vertellen waarom ze tot het geloof zijn gekomen. Inmiddels zijn er zo’n 15 issues verschenen.

Je kunt ze downloaden in een PDF, dus met veel gemak opende ik een van de bladen. De pagina’s zijn rijk omgeven door foto’s. Portretten van mensen die iets vertellen, maar met name foto’s van aanslagen. En er wordt niets verbloemd. Half misselijk bekijk ik ze, en ik besef me dat IS deze foto’s wellicht niet alleen laat zien om af te schrikken, maar het lijkt zelfs alsof ze met trots worden getoond. De lijken, het bloed, de dood.
De artikelen zijn in het Engels (zeer gebrekkig) geschreven met hier en daar een aantal quotes die een informatieve inslag hebben betreffende de Islam. Ik lees verder en zie dat de volgende tekst bekrachtigd wordt door links een foto met een enorme bloedvlek in een metro, met daarnaast, zo lijkt het, iemand die deze bloedvlek analyseert. Vervolgens weer grote stukken tekst en een nieuw hoofdstuk wordt ingeluid; ‘Contemplate the creation’. Ik durf bijna niet verder te scrollen. Ik ben op nog maar één-tiende van het tijdschrift maar ik voel dat er nog veel schokkends zal volgen.

Er worden stukken uit de Koran geciteerd, met daaronder een voetnoot dat zegt: “There are many verses in the Quran in which Allah calls his slaves to reflect on the creation”. Vervolgens zie ik een IS-strijder, althans een man met een baard in uniform. Met een, geloof het of niet, kitten in zijn handen. Super schattig, toch? En een prachtige zonsondergang boven een graanveld ernaast. De artikelen gaan diep in op de overtuigingen, zijn zeer informatief, en verklaren alles wat in de Koran staat. Woorden als truthfullness, worthyness, worship en trust worden veel genoemd.

Dan een artikel over de ‘Near-extinction of the Western Woman’. De Franse Revolutie, en de Oktoberrevolutie worden genoemd. Zelfs Darwin, Marx en Nietschze worden aangehaald. Zo wordt gezegd dat zij de grondleggers zijn van het beeld dat de man chaos is, en dat hun enige reden van bestaan ‘sexual intercourse’ is. Volgens dit artikel is de man-vrouwrol in de westerse cultuur totaal ‘mixed up’.

Het blad eindigt met; ‘Words of Sincere Advice’, vervolgens ‘How I Came to Islam’ en ‘Islamic State Operations’ dat gaat over de militaire strijd. En ik zal je zeggen, dan komen echt de gore foto’s. Dat van die prachtige zonsondergang een paar pagina’s terug is omgeslagen in lijken in busjes besmeerd met bloed, afgebrande gebouwen, een man, zojuist onthoofd, waar het bloed nog uit z’n romp spuit en foto’s van mensen die zich opgeofferd hebben voor het Kalifaat. Er worden exacte aantallen genoemd en op het eind wordt Allah gevraagd hen het hoogste paradijs te bieden en dat ze anderen mogen inspireren hetzelfde te doen.

Ook wordt er een groot stuk geschreven over het Christendom, de Bijbel. Zo wordt in twijfel getrokken of Jezus wel echt gekruisigd is, en dat Paulus alles tegenspreekt wat Jezus gepredikt heeft. Een stuk van 10 pagina’s dat ingaat op verschillende aspecten van de Bijbel met als conclusie: “In the end, we challenge all of the arrogant Christian disbelievers with the challenge presented by Allah.”

Het tijdschrift eindigt met een interview met een man die van het Christendom naar de Islam is overgestapt en nu vecht voor IS. Ik ben inmiddels enigszins verward en geschrokken van wat ik heb gelezen en gezien. Een ogenschijnlijke presentatie van het goede, strijden voor iets beters, onderbouwd met heel veel tekst. Het is gruwelijk om te zien hoe haat verheerlijkt wordt. Het verheerlijken van terrorisme, en het neerhalen van alle westerse ideeën, religies en culturen.

Advertenties

The Hateful Eight, Tarantino’s wereld

Voordat ik naar The Hateful Eight ging waren mijn verwachtingen niet erg hoog. Hoewel ik, je kunt wel zeggen, fan ben van Tarantino’s films was ik ietwat terneergeslagen door reacties om mij heen. Langdradig, saai, vaag, simpel, iemand die zelfs weggelopen was uit de bioscoop. Dus je begrijpt, ik was enigszins bevooroordeeld.
Ik begrijp ergens de reacties, maar ik vond de film wederom geweldig. Als de film een boek zou zijn, dan zou ik deel 2 ook willen lezen. En dat was het, een verhaal, zo een als voor het slapen gaan. Een mysterieuze schets van oude tijden, van schurken in een verlaten huisje diep in de sneeuw, waar niets is wat het lijkt.. Er is tijd genomen voor mysterie, rust om te spreken, ruimte om te kijken. En dat zien veel mensen als saai misschien, maar ik heb er van genoten. Mocht je een review willen, laat het me weten. Hier een aantal dingen die in de film refereren naar de wondere wereld van Quentin Tarantino!

Koets

Evenals in Django Unchained begint de film met een reis per koets. Bij Django is de tandarts dr. King Schultz op zoek naar Django, om hem mee te nemen naar monsieur Candy. Er vinden vele gesprekken plaats in dit vaartuig waar de poëtische teksten van Tarantino floreren en de woorden deinzen op de maat van het gegaloppeer van de paarden. Neem de films uit tijden waar koetsen overbodig waren en plaats maakten voor auto’s. Ook in Reservoir Dogs, Jacky Brown, Pulp Fiction en Death Proof lange shots met gesprekken in auto’s waar de spreker frontaal wordt gefilmd. Hier maakt de koets plaats voor de Mustang of de Camaro, een paardenkracht meer of minder, het idee is hetzelfde.

file_571274_django-unchained-trailer-10232012-105713.jpg Hateful-Eight.jpg
 Django Unchained                                                      The Hateful Eight  

Sigaretten

In Tarantino’s films wordt heel wat afgepaft. En hier heeft hij zijn eigen merk sigaretten Red Apple voor (zoals hij wel meer verzonnen merken gebruikt). Wederom in The Hateful Eight steken John Ruth of Joe Gage graag zo’n Manzana Roja op.

redapplekb1_02 pulpfictioncapture_redapple_03.jpg
Kill Bill                                                                               Pulp Fiction
3053299-inline-i-1-red-apple-cigarettes
The Hateful Eight

Acteurs

Zoals je misschien al was opgevallen spelen er meerdere acteurs in The Hateful Eight uit voorgaande Tarantinofilms. Kurt Russel (John Ruth) speelt ook in Death Proof als stuntman Mike. Samuel L. Jackson, tja in welke film speelt hij niet? Enkel in Inglourious Basterds is hij niet te zien, maar hier doet hij wel een korte voice-over. Walton Goggins (de zogenoemde sheriff) speelt in Django en, als ik het goed heb, ook in Kill Bill. Het kan maar zo zijn dat hij in alle rollen een sheriff speelt. Dan hebben we natuurlijk Tim Roth die jaren terug een prachtige rol neerzette als verrader in Reservoir Dogs, hier speelt hij Oswaldo Mobray (ik vermoed een rol aanvankelijk bedoel voor Christoph Waltz, maar vast vergeven vanwege Spectre). En ten slotte, mijn favoriet: Michael Madson. Ook eerder gezien in samenwerking met Tarantino in Reservoir Dogs en Kill Bill.
Tarantino heeft er ook een handje van ‘vergeten’ acteurs een plek te geven op het doek, zoals hij deed bij Michael Keaton bijvoorbeeld, en zo deed hij dat deze keer bij Jennifer Jason Leigh. Ze stond op het punt van stoppen met acteren, maar zette een komische en goede rol neer als Daisy Domergue waarmee ze goede kritieken kreeg.

kill-bill-3 200_s
Kill Bill                                                                    The Hateful Eight

Verlaten plek

Dit huisje, verlaten ergens diep in de sneeuw met de gierende wind die je de hele film zachtjes rondom hoort razen is een bekende setting. In Reservoir Dogs, zijn regiedebuut, speelt het grootste gedeelte zich af in een afgesloten garageruimte, waar je zachtjes het geluid van passerende auto’s hoort. In de eerste scène van Kill Bill speelt ‘the wedding’ zich ook af in een verlaten houten kapel midden op de prairie, en dan heb je nog de trailer van Budd, mijlen verwijderd van de bewoonde wereld. Het verhaal sluit zelfs af in het grote huis van Bill midden in de rimboe met de krekels op de achtergrond. De openingsscène van Inglourious Basterds speelt zich af in een verlaten, houten boerderijtje ergens in de heuvels van Frankrijk. Dit soort verlaten plekken zijn een terugkerend iets en doen mij zeker Tarantinesk aan.

Perrier_LaPadite_chops_wood_Julie_hangs_sheets_1941_title.jpg tumblr_n1utj8qAyp1tus777o2_1280.png
Inglourious Basterds                                                         Kill Bill
the-hateful-eight-set-design-002.JPG 219322226_baa0a91fcb_b.jpg
The Hateful Eight                                                                   Kill Bill

Kelder

Evenals de woning heeft de mysterieuze setting van de kelder ook een belangrijke plek in deze film, net als in Inglourious Basterds waar blijkt dat er 5 mensen onder verstopt zitten en later in de film een lange scene in de kelder tezamen met de vreselijke majoor Hellstrom. Deze plek onder de grond geeft het eind van The Hateful Eight een verrassende wending.

Ennio Morricone

Natuurlijk mogen we hem niet vergeten. Hij die in februari terecht een Oscar heeft gewonnen voor zijn prestaties. Tarantino gebruikte in zijn vorige films scores van Morricone uit oude Italiaanse westerns en ditmaal is de score voor The Hateful Eight origineel en uiteraard geschreven door deze grootheid.

Shot

En natuurlijk was de manier manier van filmen, de perspectieven, de shots, typisch Tarantino. De deur neemt een grote plek in tijdens deze film. De deuropening, waar het karakter donker is met tegenlicht, komt terug in Pulp Fiction, Death Proof, Kill Bill, Inglourious Basterds en Django Unchained.
Ook het shot waar om een pratend persoon heen wordt gedraaid, het liefst met iets te drinken aan tafel, gebruikt hij al vanaf Pulp Fiction. Dit komt ook terug in Death Proof en Inglourious Basterds.
Het moment van de flashback is ook typerend voor zijn manier van filmen. Vele films zijn niet chronologisch, en op het eind van deze film wordt ook teruggeblikt maar dan vanuit een ander perspectief. Je ziet hoe The Hateful Eight hun plannetje beraadden, waar je op het begin van de film op dat moment aan kwam rijden met de koets na een lange tocht meegemaakt te hebben.
Daarnaast ook weer het veelvuldig gebruik van close-ups.

8f92fa142c263dc8d862dcb6010fa30d.jpg timthumb.php.jpeg
Inglourious Basterds                                                                          The Hateful Eight
rdbreakfast.jpg Death Proof Diner Scene.jpg
Reservoir Dogs                                                                     Death Proof

Ik denk dat hij zeker een risico heeft genomen met het maken van deze film, maar ik denk dat het alleen maar positief is dat hij bij zijn eigen stijl blijft. Either you hate it or you love it, en ik hou er zeker van.

Aarde

aarde.jpgMoeder Aarde is een oude vrouw. De meningen verschillen over wat haar exacte leeftijd is, maar de meesten schatten haar zo’n 4,6 miljard jaar oud. Alleen daar heeft ze het liever niet over. Zelf blijft ze gewoon lekker 1 miljard jaar oud en dat is wat ze meestal zegt, bescheiden als ze is. Ze is een lieve, oude en geduldige vrouw met ontzettend veel ambitie en creativiteit. Dat ze nu zo is, dat komt doordat ze een lange weg heeft afgelegd en ze veel heeft meegemaakt. Vroeger, toen ze nog klein was, was ze eenzaam. Haar wereld was donker en leeg. Maar geduldig als ze was bleef ze kalm en moedig stand houden. Doordat ze sterk bleef groeide ze, en werd ze almaar mooier van binnen en van buiten. Ze merkte dat ze niet alleen was en maakte vrienden, zoals met de Zon en de Maan. Ze vond het fijn om verschillende vrienden te hebben. Eentje die haar rust gaf, die haar deed nadenken en die vertelde dat er altijd weer een nieuwe dag zou komen. De ander die haar warmte gaf, veiligheid en hoop om te groeien en te leven. Iedere dag opnieuw. Helaas waren er ook tegenslagen, waarvan een grote inslag. Het veranderde haar blik op de wereld voorgoed, en maakt dat ze weer opnieuw moest beginnen. Ze had verdriet want veel van wat er was, en wat er gegroeid was, vervaagde. Het was voorgoed verloren. Maar zelfs toen, tijdens donkerte en leegte, bleef ze moedig stand houden wetende dat er nog veel mooiere dingen op haar pad zouden komen. Ze groeide en groeide, en werd sterker en sterker. Door haar kracht ontstonden er prachtige bergen, door haar liefde ontstonden er oceanen. En het mooie waar ze al die tijd op gehoopt had, en waar ze geduldig op wachtte, kwam: ze werd moeder. In haar was leven, en omdat ze zoveel had meegemaakt en altijd moed en hoop bleef houden, bleef het leven groeien. Met al haar liefde zag ze dat het leven zich nestelde en genoot van haar aanwezigheid en haar vrienden, de Maan en de Zon, die nooit van haar zijde waren geweken. Het leven groeide steeds, en Moeder Aarde was gelukkig en tevreden. En het leven was haar dankbaar. Dankbaar voor de warmte, de liefde, de geur, de kleur genoot het van alles wat de Aarde te bieden had. Maar het leven werd volwassen, het leven kreeg met tegenslagen te maken, net zoals Moeder Aarde in haar vroegere jaren. Ze vertelde liefdevol dat ook het leven moedig vol moest houden, en altijd hoop moest hebben en met opgeheven hoofd door moest gaan. Want alleen dan, zo wist ze, konden er nog veel mooiere dingen gebeuren. Maar het leven werd ouder, en begreep het niet. Het mooie kwam niet, en ze zagen niet in waarom ze moedig moesten blijven. Moeder Aarde zag dat ze zich gingen opsluiten, wanhopig op zoek naar veiligheid, eenzaam en alleen. Maar had ze niet altijd laten zien dat je niet alleen bent? Dat je samen leeft. Het leven had ze niet gemaakt in angst en verdriet maar in vreugde en in hoop. Dit maakte haar erg verdrietig. Ze merkte dat het leven hekken ging bouwen, poorten en hoge stalen en betonnen muren met prikkeldraad. Ze begreep het niet, wat was er mis gegaan? Is ze niet liefdevol genoeg geweest? Heeft ze het leven te weinig gegeven? Maar ze had altijd alles gegeven wat ze had, het leven mocht van alles van haar genieten. Ze zag dat mensen elkaar niet meer wilde kennen, dat ze angstiger werden en boos zelfs. Er ontstond haat, iets dat Moeder Aarde niet kende. Ze zag dat het leven elkaar niet toeliet binnen deze hoge hekken, ze hadden het heft in eigen handen genomen en er was niets dat ze kon doen. Iedere dag probeerde ze geduldig dezelfde warmte te bieden, alles wat ze had, en ze bleef hoop houden omdat ze wist dat er altijd iets mooiers zou komen. Ze begreep niet wat deze mensen deden, apart van elkaar en gescheiden door deze hekken. Gescheiden door haat, terwijl het leven één was en hetzelfde doordat de mensen het leven deelden. Ze begreep niet waarom mensen elkaar niet meer zagen, elkaar niet meer begrepen, elkaar niet toelieten. Ze begreep niet waarom het leven zei dat het land aan henzelf toebehoorde. Moeder Aarde was er voor iedereen, iedereen is op Aarde. In het leven zat geen onderscheid, het leven was het mooiste wat ze ooit had voortgebracht. De wereld was van niemand, ze wilde het geven als een plek om te leven, niet als een plek om op te eisen. Maar ze bleef moedig en prachtig als ze was met opgeheven hoofd hoop houden, omdat ze wist dat er altijd iets mooiers zou komen.

Wat gebeurt er als je een paniekaanval hebt?

DSC00742j
Ik heb een tijd lang getwijfeld om hier een artikel over te schrijven. Op het wereldwijde net zie je reacties als: “oh my god, I’m having so much anxiety right now”, “I’m really having a panic attack, can’t handle this”.. etc. etc. Hoewel ik geen afbreuk wil doen aan de oprechtheid van deze reacties, straalt er één ding vanaf: aandacht. Waarom in hemelsnaam, als je werkelijk last hier van zou hebben, zou je het in zo’n context plaatsen? Namelijk, het werkelijk hebben van een angststoornis is niet iets waar je mee te koop loopt. Naast dat ik er met mijn ouders en een paar vrienden goed over kan praten, heb ik het er liever niet over. Natuurlijk is het moeilijk om over je ‘zwakke’ kanten te praten, helemaal als het een onderwerp betreft dat door velen niet echt serieus wordt genomen. Dus om dat even op te helderen: dit is niet om aandacht te doen. Ik wil, juist omdat er veel van dit soort reacties bekend zijn, een tegenwoord geven. Dat we voor eens en voor altijd de overtuiging de wereld uit helpen dat wanneer je stress, de zenuwen of de kriebels hebt, dat iets anders is dan een paniekaanval.

Er bestaat een beeld dat mensen die paniekaanvallen hebben zenuwachtige mensen zijn die zich overal druk om maken, en altijd beren op de weg zien en als een soort professor Umbridge met een strak gespannen mondje door het leven hupsen. Ook dit is een fabel, zoals mijn psycholoog zei, werkelijk iedereen, jong en oud, relaxed of gespannen, kan hier last van krijgen. Zelfs ook vaak zonder direct aanwijsbare reden. Daarom is het zo beangstigend, deze boosdoener komt zomaar ineens om de hoek kijken en je hebt geen idee waarom. Maar wat gebeurt er dan precies, hoor ik je al denken. Dat is misschien net zo iets als uitleggen hoe het is om een kind te baren, want pas als je het zelf meemaakt weet je hoe het echt is, maar goed ik zal een poging wagen. Denk je een moment in je leven in waarop je dacht: fuck, mijn leven is over. Zo’n moment waarop je als kind iets heel ergs had gedaan, of wanneer je enorm veel geld kwijt bent aan iets wat niet de bedoeling was, of wanneer je iets is aangedaan of overkomt waarbij je leven even helemaal stil staat. Ik noem ook weleens het voorbeeld van wanneer ik aangereden werd door een auto, en waar ik (op de fiets) door de lucht geslingerd werd en op dat moment dacht: dit is het dan. Een fractie van een seconde later, wanneer je begint na te denken, klopt je hart als een gek, je krijgt zweethanden, je wordt rood, denkt fuck fuck fuck nee! Je wordt zelfs een beetje misselijk, voelt je ellendig en beroerd, ziet het allemaal even niet zitten, en je kan niet helder meer nadenken. Je hoort mensen praten, maar je hoort het ook weer niet, het is een waas, je oren suizen, je staat in full-survival-mode. Nou dit is dus wat een paniekaanval is, dus misschien heb je er weleens eentje gehad? Ok, no big deal, daarna word je weer helder, je krijgt alles op een rijtje en merkt dat je leven toch nog wel een toekomst heeft en dat het uiteindelijk dan toch weer meevalt. Maar wanneer je een angststoornis hebt dan heb je, zoals het woord het zegt, een stoornis in je angstcentrum. Dit betekent dat je bovenstaande ervaringen hebt op momenten waar je bijvoorbeeld in de bus zit, in een collegezaal, met iemand aan tafel, of op bezoek bij je oma, oftewel: iedere dag en op schijnbaar onschuldige momenten. En je begrijpt, dat is best wel kut.

io3

Niet alleen is het kut, het beïnvloedt steeds meer je dagelijks leven. Je kunt je voorstellen, als in die bus telkens zo’n heftige golf van gevoelens je overspoelt dat je denkt: ik pak de volgende keer wel even de fiets. En nu wordt het dus moeilijk: de angst wordt alleen maar groter. De volgende keer wanneer jij ooit weer in die bus zal stappen, zal deze paniekaanval veel heftiger zijn. Ook kost het enorm veel energie. Kun je het aan mij zien wanneer ik zo’n aanval van paniek over me krijg? Soms wel en soms niet. Meestal probeer ik het moment uit te zitten, en over me heen te laten komen, en er tegen te vechten dat het niet erger wordt. Dan zie je denk ik niets aan me, maar van binnen woedt er werkelijk een heftige strijd tussen Fear en Joy. Ik heb ook weleens gehad dat ik huilend wegrende, iets waar ik me enorm voor schaamde, en waarbij ik allemaal gekke dingen brabbelde en niemand me begreep. Toen ik eenmaal weer bij zinnen was bood ik m’n excuses aan voor m’n belachelijke gedrag en vertelde ik mijzelf er echt wat aan te gaan doen.

Omdat ik er wat aan gedaan heb beheerst het gelukkig niet meer zo mijn leven. Gaat het over? Nou, de paniekaanvallen zijn duidelijk minder en minder heftig. Wat betekent dat soms in random situaties nog wel datzelfde gevoel opkomt, maar ik sta geen doodsangsten meer uit. Helemaal over gaat het denk ik nooit, dat ding in je hersenen (sorry ik ben geen arts) wat al die stofjes aanmaakt (zoals cortisol en adrenaline) is een soort overgevoelig, en dat zal altijd een zwakke plek blijven. Ik weet wel veel beter hoe ermee om te gaan. Kijk, ik zie het alsof mijn hersenen verkeerd geprogrammeerd waren waardoor ik allemaal heftige en rare dingen voelde terwijl daar totaal geen aanleiding voor was. Door mijn hersenen opnieuw te programmeren zal ik opnieuw, opnieuw en opnieuw mijzelf/mijn brein moeten aanleren dat ik de angst aankan, dat het niet mijn hele lijf en leven hoeft over te nemen. Maar dit kost tijd omdat je herhaaldelijk en met kleine stapjes dit weer aanleert. Het is een gekke wisselwerking, je hersenen en je lichaam, maar ik weet wel dat het elkaar zeer beïnvloedt. Wanneer je iedere dag in de spiegel kijkt, en je tegen jezelf zegt dat je lelijk bent dan voel je je daadwerkelijk lelijk. Ook al zie je eruit als Doutzen Kroes. Ik krijg weleens de vraag: maar je wéét toch dat er niets is om bang voor te zijn? Er is niets, waarom gebeurt het dan? En dat is dus precies het moeilijke, je weet het ook wel. Je weet heus wel dat er niets kan gebeuren bij je oma of in de bus, maar dit voél je niet zo. Je lichaam gaat als een Skrillex-nummer, als een gek tekeer terwijl je oma kleine nipjes van haar Earl Grey-thee neemt en rustig door blijft kwebbelen over die verre achtertante. Maar werkelijk waar, voor je gevoel is oog in oog staan met een 10 meter lange haai in de grote en oneindig diepe oceaan er niets bij. En hoe meer je tegen je zelf op dat moment zegt: stop, hou op, stop nou, doe normaal, hoe erger het wordt. Waarom heb je soms een slechte dag? Waarom ben je weleens chagrijnig? Je hebt toch een dak boven je hoofd, en je hebt elke dag te eten? Er is geen reden om je zo te voelen. Nee, dat weet je wel maar toch voel je je soms ellendig. Dat is iets wat we allemaal wel kennen. Iets daadwerkelijk weten is wat anders dan het voelen.

Ik hoop dat ik wat meer duidelijkheid hebt gegeven over wat het hebben van een angststoornis en het ervaren van een paniekaanval is. Mocht je meer willen weten over hoe je ermee om kan gaan, en wat je in elk geval niet moet doen, laat het dan weten! Nadat ik het vertelde aan iemand dat ik er last van had, merkte ik dat veel mensen hier last van hebben of hebben gehad maar er niet over durven te praten. Je bent geen aansteller, je beeldt je niks in, het is ontzettend vervelend en naar, en wat maakt het ook uit wat anderen ervan denken. Belangrijk is om er in ieder geval met iemand over te praten, want je bent niet gek en je kan er goed mee leren omgaan. Het is niet nodig dat zoiets je leven beïnvloedt.

Anoniem op het internet

bannerOngeveer een jaar geleden is de app Periscope gelanceerd. Een app waar iedereen live kan streamen, of waar je een livestream kan kijken. Je logt in en kunt direct reageren. Een leuke app, want de interactie is zeer direct en je kunt zien hoe iemand leeft in bijvoorbeeld Saudi-Arabië of Amerika. Zelf ben ik een fervent YouTube-kijker. Ik volg zo’n 80 YouTubers, waar veel vloggers tussen zitten en dat vind ik leuk. Ik vind het om de een of andere reden leuk om te kijken hoe iemand anders zijn leven leeft. Periscope daarentegen gaat nog iets verder. Waar je bij YouTube comments kan achterlaten na het uploaden van de video, kun je bij deze app direct reageren en direct reactie krijgen. Zo besloot ik ook eens een livestream te starten.

Op Periscope heb ik veel leuke gesprekken gehad met mensen van over de hele wereld, maar helaas worden er ook minder leuke reacties geplaatst. En dit gebeurt niet af en toe, maar heel erg vaak. Deze seksueel getinte reacties doen mij niets, ik reageer er niet op of ik blokkeer diegene. Maar wat maakt het internet los bij deze jongens/mannen? Niet alleen op Periscope worden zij helemaal wild wanneer er een plaatje van een vrouw/meisje te zien is. Ook op sites als bijvoorbeeld Reddit en 9Gag worden de meest gore opmerkingen geplaatst tegenover diegene. De vraag kwam bij mij op of het misschien zo is dat wanneer je anoniem op internet bent de ‘ware aard’ naar boven komt. Misschien kunnen zij eindelijk zeggen wat ze in het sociale leven niet kunnen. Door de sociale controle hebben zij het gevoel een rol te moeten aannemen die ze online kunnen loslaten. Oftewel: de mens is online pas zichzelf waar zij in het echte leven altijd  een rol speelt. Dit is toch wel een trieste conclusie.

Facebook:

Een moeder voor een stichting die wensen laat uitkomen voor terminaal zieke dochter:
“Ach schei uit over wat taak v moeder zou moeten zijn! Zo moe van een ander bekritiseren. Hoezo ‘moet’??! Ga jij je bezighouden met wat jij of je kind zou willen of wat ‘moet’. Hou op en geniet van de liefde…”

Over geboorte baby Nicolette van Dam:
“Wat zijn Wij nederlanders toch een apart volk. Waarom kunnen wij nooit is blij zijn voor een ander! En dat die naam niet jou keus is geeft je niet het recht dit zo af te kraken! Kindermishandeling kom op zeg! Zoiets zeg je toch niet! Van harte gefeliciteerd!!!”

Iemand vraagt zich af wie Dries Roelvink is wegens arrestatie:
” jij bent gewoon jaloers (..) ga eens met je dikke lijf naar de sportschool.!! speklap.!!! voor dat je over een ander oordeeld.!!! Bah bah als je dat filmpje ziet wat een mafketels stelletje uit kering strekkers met jullie rasta hoedjes en onverzorgd uiterlijk en jullie vieze mee lopers de blanken schaam jullie.”

Over de zorg in Nederland:
“Volgend Rutte en dit kloten kabinet kun je als oudere en gehandicapte beter zelf een kuil gaan grraven en er zovast in gaan liggen. Asielzoekers en gelukszoekers, die hier niks te maken hebben en de dienst uit willen maken, worden door hun gepamperd!!! ”

Over het integratieprobleem:
“Leren jullie nou eerst maar je moers taal goed te schrijven. Voordat jullie over andere wat te vertellen hebben. En die vervelende Marokkaan hadden we in 1945 weg moeten sturen. Hadden we nu in het Duits moeten schrijven. Maar dan waren de homo’s zoals jullie dr ook niet geweest. Dat zou een mooie oplossing geweest zijn.”

Misschien goed om te kijken waarom dit soort opmerkingen worden geplaatst en door wie. Zo ging ik op Periscope met mijn kijkers hierover in gesprek. Natuurlijk vlogen de seksueel getinte opmerkingen mij om de oren (zie hier onder), maar die negeerde ik maar even voor de goede orde. Ik kwam met hen tot de conclusie dat het veel pubers, jongens van rond de 12 jaar, zijn die dit soort reacties plaatsen. Gewoon om te provoceren of voor de grap. Naast het feit dat ik dit soort humor niet snap, begrijp ik ook niet waarom ze moeten provoceren. Is het niet veel interessanter om iemand als gelijke te behandelen, ongeacht of je man of vrouw bent? Misschien maakt het gelijkstellen van de contentmaker het minder anoniem, en is dat wat deze pubers niet willen. Het moet veilig en anoniem blijven waardoor je alles kunt zeggen wat je wilt. Internet is dan dus een soort uitlaatklep.

En dan heb ik het niet alleen over seksuele intimidatie, ik heb het ook over de comments die bijvoorbeeld op Facebook worden geplaatst. Man, man, man dan duik je toch echt wel in de krochten der Nederlandse taal. Wat een geschreeuw en gescheld over en weer, niemand die een blad voor de mond neemt. En zouden zij dit in het echt ook zo tegen deze vluchteling/pro-Zwarte Pieter/Marokkaan/etc. zeggen? Neen. Ook hier biedt het internet weer een veilige filter om alles te kunnen zeggen wat je wilt.
Daargelaten is het misschien beter dat mensen dit op internet doen dan dat ze dit omzetten in werkelijk geweld. Zoals Sigmund Freud zei: “Degene die het eerst in plaats van een speer een scheldwoord gebruikte, was de stichter van de beschaving”.

Is dit gescheld erg? Nou niet direct. Het is eerder zorgwekkend, en het wordt erg wanneer je er iemand pijn mee doet. Helaas is dat vaak het geval. Wanneer een jong meisje te horen krijgt dat iemand wil klaarkomen op haar gezicht, dan kan ik me voorstellen dat ze daar best van kan schrikken. Wanneer iemand te horen krijgt dat hij kanker moet krijgen terwijl zijn of haar vader hier vorig jaar aan overleden is, dan kan dit haast een traumatische opmerking zijn. En dat is schadelijk en vooral, erg.

Iemand vroeg me op Periscope wat dan de oplossing is. Tsja, die heb ik niet. Ik ben geen minister en maak geen beleid voor dit soort vraagstukken. Wel heb ik een idee over hoe het beter kan. Leer je kinderen (op school of als ouders) hoe je met elkaar praat, en wat de effecten zijn van de dingen die je zegt. Of het online is, of in het echte leven dat maakt niet uit. Leer je daarnaast ook te verweren, leer hoe je er om kan lachen en je schouders kan ophalen. Helaas zullen er namelijk altijd mensen zijn die hun gal over anderen uitspugen op het net. Geef kinderen seksuele voorlichting, leer je kids dat het niet eng of mysterieus is om hier over te praten. Dit maakt het ook minder interessant om het internet als leermeester te kiezen.

Enkele voorbeelden hier onder tijdens mijn gesprek op Periscope: NSFW

periscope.png

Het blijft me verbazen hoe mensen elkaar online behandelen en welke woorden jongens of mannen kiezen om tegen een meisje of vrouw te zeggen. Wat precies het motief is, dat weet ik niet. Opzienbarend is het wel, en het beste wat je kan doen is erom lachen en beseffen hoe mooi en bijzonder het is wanneer je iemand recht in de echte ogen aankijkt en zegt wat je werkelijk vindt en daarmee de consequenties van de reactie van diegene aanvaardt. Dat je dat durft, zonder het tussenkomen van een toetsenbord.

Review: The Revenant

2.png

Oh my lord, wat een film. Ik keek er ontzettend naar uit, vanwege diCaprio, en oei wat heeft deze film mijn verwachtingen waargemaakt. Meer dan dat. Het is een film met een ontzettend lange zit, neme: 2 uur en drie kwartier. Maar ik zal je eerlijk zeggen, ik had mijn Grolsch (ja, die plopt zo leuk) nog niet eens op, en mijn mini-bakje met popcorn was ook niet eens leeg. Ik heb al die tijd met open mond naar het scherm zitten staren. Wat een perfectie en verfijning, wat een acteurs, wat een DOP-skills. Ik ga je 5 redenen noemen waarom je deze film echt moet zien.
De foto’s zijn overigens van de Instagram van: Chivexp

  1. Verhaal

Het is een waargebeurd verhaal, wat altijd net iets leuker is want dat maakt het meteen wat geloofwaardiger. Goed, het verhaal is hier en daar wat aangepast – maar er heeft daadwerkelijk een Hugh Glass bestaan die, rond het jaar 1825, een aanval van een beer overleefde en vervolgens wraak nam op degenen die hem achter hadden gelaten. En vanwege meerdere redenen, maar spoilers daar gelaten. En dat opzich is best opzienbarend, het overleven van een aanval van een Grizzly beer. En ik denk dat een ieder het met me eens is dat dit toch wel de meest billenknijpende scène was van de film. Het indringende thema wraak en vergeving, en de overlevingsdrang van de mens, dat een centrale rol speelt, geeft hoop en kracht.

3.png

2. Special effects

Zo te zeggen is de ‘bear-scene’ waanzinnig goed gedaan. De beer is gespeeld door een man (neen, niet Andy Serkis dit keer) in een blauw pak. Zo komt er een paard in voor, die een cruciale rol speelt in de overleving van Glass, die ook niet van echt te onderscheiden is. De film is zó echt, zo mooi gemaakt, dat je elke minuut denkt dat het – ja zelfs ook de beer – echt was.

3. Realistisch

Mede de bijdrage van diCaprio heeft ervoor gezorgd dat de film levensecht overkomt. Zo is er een scène waar hij een native-american ontmoet die een bizonlever opeet. Voor diCaprio lag er een plastic jelly levertje klaar, mee nee hij wilde (ondanks dat hij vegetarisch is) ook een echte eten. In de film zie je de spontane, eerste poging, en tsja smakelijk ziet het er niet uit. Maar wel heel echt.

1.png

4. DOP

Emmanuel Lubezki, wat een dude. Hij heeft ook Gravity en Birdman geschoten, en vooral die feel van Birdman herkende ik erg in deze film. Het one-take-one-shot filmen komt wederom terug, en vooral in de gevechten geeft dit het gevoel alsof je er naast staat. Ook wordt er heel dichtbij gefilmd, wat een intens shot geeft. Je ziet de adem van diCaprio condenseren op de lens, en je zit zo dicht op de modder, het water, dat je het gevoel hebt dat je er er zelf in staat. Prachtig gedaan, ik ben fan. Wat ook bijzonder is, is dat er met natuurlijk licht geschoten is. Of nouja, bijzonder, dit klinkt eigenlijk vrij normaal maar de meeste producties laten niets aan het toeval over, en steken veel geld in belichting. Logisch ook, want anders zou je elke dag maar een uurtje hebben om te filmen. En ja, dat hebben ze bij de Revenant gedaan. Een..uurtje..per..dag! DiCaprio vertelde dat het voelde alsof ze iedere dag live-televisie deden, en dat ze in ieder geval veel tijd hadden om te oefenen. Wat het ook heel zwaar maakte (enkele crewleden zijn tijdens de opnames vertrokken) waren de negen maanden in erbarmelijke omstandigheden, negen maanden in -25 graden, zonder elektriciteit. Een ingewikkeld logistiek proces moet dat geweest zijn. Ook opmerkelijk is dat de film in chronologische volgorde opgenomen is, en in verschillende landen zoals Canada, Argentinië en Amerika. Zoals Iñarritu (regisseur) zei: “If we ended up in greenscreen with coffee and everybody having a good time, everybody will be happy, but most likely the film would be a piece of shit.”

5. Acteurs

Om er even een paar te noemen: Leonardo diCaprio, Tom Hardy (Bane in the Dark Knight), Domhnall Gleeson, Will Poulter. Vooral de eerste drie hebben het naar mijn idee geweldig gedaan. DiCaprio met zijn intensiteit, hetgeen waar hij goed in is. Hij heeft grenzen verlegd als acteur, en noemt het zijn zwaarste film ooit, maar zijn toewijding is terug te zien op het doek. Het komt recht bij je naar binnen. En ook Hardy met een geweldige rol als John Fitzgerald, de schurk. Hij zet deze John erg goed neer, waar je hem haat maar waar hij ook een heel menselijke en herkenbare kant heeft. Ook niet te vergeten: het verfijnde zuid-Amerikaanse accent dat hij overtuigend doet, terwijl hij allermeest Brits is. Gleeson heeft mij positief verbaasd, en heeft ook een prachtige rol als Andrew Henry neergezet. Een genot om naar te kijken. Daarnaast wordt er in de film weinig gesproken, en is er veel ruimte voor emotie, primaire reacties. Met ook minimale muziek, gecomponeerd door Ryuichi Sakamoto, dat als een kloppend hart, als snijdende zenuwen en prikkelende impulsen meedeinst op de weg die je samen met Hugh Glass begaat.

4.png

De film begint prachtig, in de natuur, de bomen, het water. Maar het verandert snel in een heftig gevecht en neemt je zo mee de rivier op en vervolgens de bossen in. Het is een tocht, een intense tocht, met pijn, verdriet, kracht, leven, hoop. Een bijzondere, oprechte en creatieve film met prachtig neergezette personages met als achtergrond en leidende factor de rol van moeder natuur.